De vliegeraar (Khaled Hosseini)

april 24, 2010 at 1:18 pm (Boekencitaten)

Loopt een leven ooit goed af? Het leven is tenslotte geen Hindi-film. Zendagi migzara, zoals de Afghanen vaak zeggen – het leven gaat door- en het trekt zich niets aan van een begin, een eind, crisis of catharsis, maar beweegt zich voort als een trage karavaan kochi’s.

Ik schoof de foto weer op zijn plaats. Toen drong er iets tot me door: die laatste gedachte had me geen pijn gedaan. Ik deed Sohrabs deur dicht en vroeg me af of vergiffenis op die manier opbloeit: niet met het trompetgeschal van een openbaring, maar met de pijn die zijn boeltje pakt en midden in de nacht onaangekondigd wegglipt.

Permalink Geef een reactie

Elementaire deeltjes (Michel Houellebecq)

maart 26, 2010 at 7:24 pm (Boekencitaten)

Tussen de huiden zit ruimte. Woorden schieten als elastiek door de ruimte, de ruimte tussen de huiden.

Mocht Bruno als een individu worden beschouwd? De achteruitgang van zijn organen was hem eigen, hij zou op individuele titel kennismaken met de lichamelijke aftakeling en de dood. Anderzijds behoorden zijn hedonistische levensopvatting en de krachtenvelden die zijn bewustzijn en zijn verlangens beheersten, heel zijn generatie toe.

Aan de behoefte aan rationele zekerheid zal het Westen uiteindelijk alles hebben opgeofferd: zijn godsdienst, zijn geluk, zijn hoop, en ten slotte ook zijn leven.

Permalink Geef een reactie

The dying animal (Philip Roth)

februari 15, 2009 at 8:17 pm (Boekencitaten)

The loveliest fairy tale of childhood is that everything happens in order. Your grandparents go long before your parents, and your parents go long before you. If you’re lucky it can work out that way, people aging and dying in order, so that at the funeral you ease your pain by thinking that the person had a long life. It hardly makes extinction less monstrous, that thought, but it’s the trick that we use to keep the metronomic illusion intact and the time torture at bay … .

Permalink Geef een reactie

The dying animal (Philip Roth)

februari 15, 2009 at 7:57 pm (Boekencitaten)

The passage of time. We’re in the swim, sinking in time, until finally we drown and go.

Permalink Geef een reactie

The dying animal (Philip Roth)

februari 15, 2009 at 7:55 pm (Boekencitaten)

One’s skepticism, one’s cynicism, the cultural-political good sense that normally kept one outside of mass movements, was a useful shield.

Permalink Geef een reactie

Balans

januari 17, 2009 at 10:50 pm (Boekenvertelsels)

Het begin van het nieuwe jaar. Een tijd van kortstondige goede voornemens en langdurige melancholie. Een tijd ook om de boekenoogst van het voorbije jaar op te nemen. En helaas, wat is die weer mager uitgevallen. Zeven boeken heb ik gelezen in 2008, waarvan de meeste in de eerste helft van het jaar.  Dit zijn ze:

*Va’ dove ti porta il cuore (Susanna Tamaro)

*Leven en sterven in Bosnië (Janine di Giovanni)

*Leila-een meisje uit Bosnië (Alexandra Cavelius)

*Ex-drummer (Herman Brusselmans)

*Briefkaarten uit het graf (Emir Sulgajic)

*Reus (Annelies Verbeke)

*Problemski Hotel (Dimitri Verhulst)

‘A passage to India’ zal vermeld worden op de lijst van 2009.

Permalink Geef een reactie

A passage to India

december 16, 2008 at 10:00 pm (1)

A Passage to India. Ik heb het boek al jaren geleden gekocht. Een goede vriend had het aangeraden: het was een f.a.n.t.a.s.t.i.s.c.h. boek. Een paar maanden geleden heb ik het eindelijk ter hand genomen, na een eerdere mislukte poging. En inderdaad, mijn vriend had gelijk. Forster schrijft geweldig goed. En toch raakt het boek maar niet uit. Halverwege ben ik al, maar dit mooie Engels leest nu eenmaal niet zo vlot en bijgevolg is er bij het lezen vaak meer sprake van inspanning dan ontspanning. En toch en toch en toch. Ik geef niet op. Deze keer vervolmaak ik mijn tocht naar India.

Permalink Geef een reactie

Leesportefeuille

september 11, 2008 at 6:43 pm (Boekenvertelsels) (, )

Heeft u al ooit eens mijn geschrijfsel aan de rechterzijde van dit blog gelezen? Zoja, dan weet u dat ik daarin al eens iets heb gezegd over mijn leesportefeuille. Misschien hebt u zich toen terecht afgevraagd wat dat wel was, een leesportefeuille. Of misschien hebt u er zelf eentje? Basically is een leesportefeuille gewoon een map met verschillende boek-gerelateerde thema’s zoals ‘taal om nooit meer te vergeten’, ‘boekenlijsten’ of ‘boekrecensies’. Een handig tool voor de echte boekenfan, met andere woorden, om overzicht te bewaren in zijn of haar boekenuniversum.

Mijn boekenkompas is met de jaren uitgegroeid tot een dikke map waarin kleefringetjes de cursusbladen verhinderen zich los te scheuren, en waarin de verbleekte lichtblauwe inkt hier en daar zelfs onleesbaar is geworden. De map heeft ook duidelijk een evolutie meegemaakt. Het kinderlijke handschrift uit de vroege jaren maakt uiteindelijk plaats voor lossere kriebels, en sierlijke blauwe vulpen wordt ordinaire zwarte stylo. 

Daarnaast zijn ook de lijsten met veroverde boektitels duidelijk geëvolueerd, van meer naar minder namelijk. In het gezegende jaar 1995 kon ik nog 66 boekentitels op mijn naam schrijven, zowaar een Olympisch record dat nooit meer geëvenaard werd. Zilver ging naar het jaar 1996 waarin 36 boeken werden verslonden, en brons was voor 1997 waarin 26 titels. Daarna ging de trieste evolutie gestaag verder, in 1998 las ik 19 boeken, in 1999 maakte ik een kleine comeback met 21 boeken, in 2000 en 2001 waren het er weer 17, in 2002 een luttele 7 (naast twee academische werken), in 2003, 2004 en 2005 waren het er ocharme 5, in 2006 weer 11, in 2007 nog 8, en dit jaar tot nu toe 6. De 66 van 1995 lijkt meer dan ooit onhaalbaar. Zucht.

Maar laat het ons ook positief bekijken: ik lees geen (of weinig) vlotleesbare jeugdboeken meer en mijn leven nu is gevulder dan tien jaar geleden (yes, I have a life). Als ik zesenzestig boeken per jaar zou lezen, dat is elke vijf dagen één (ongeveer), dan zou ik geen sociaal leven meer hebben, geen sport meer kunnen beoefenen, en niet meer kunnen bloggen. Daarom, beste lezer van dit blog, heb ik mijn Olympische droom opgeborgen. U heeft wel nog mijn erelijstjes tegoed. Een volgende keer dan. En dan mag u alsnog applaus aanheffen en in stil ontzag dit blog verlaten.

Permalink Geef een reactie

Reus VII

september 9, 2008 at 12:16 pm (Vlaamse auteurs)

De zon brandde woedend toen we tot stilstand kwamen en onder horizontale handen naar haar opkeken.

Ze (Kim) knikte en keek naar mij alsof ze een bang kind wilde kalmeren. ‘Natuurlijk horen wij bij elkaar’, zei ze zacht. ‘Ga dan met me mee.’ ‘Blijf dan bij me.’

Permalink Geef een reactie

Reus VI

september 8, 2008 at 12:08 pm (Vlaamse auteurs)

Mijn vrienden gedroegen zich elk jaar meer als verre familieleden. Het maakte me niet zolang ze talrijk waren. Die avond zaten ze in onze eetkamer aan tafel. Sommigen met nieuwe partners, de meesten met minder energie.

Ik kon heel goed voelen hoe hij mij niet aanraakte. Dat kwam omdat hij thuis ook nooit veel affectie had gekregen en nooit geleerd had hoe hij moest troosten. Tijdens mijn meest lucide momenten wenste ik hem naar de hel.

Ik hou van mijn zus, F. … Haar stem en bewegingen zitten opgeslagen in al mijn bewustzijnsniveaus. In mijn zintuigen. In mijn DNA.

Permalink Geef een reactie

« Previous page · Next page »