Leesportefeuille

september 11, 2008 at 6:43 pm (Boekenvertelsels) (, )

Heeft u al ooit eens mijn geschrijfsel aan de rechterzijde van dit blog gelezen? Zoja, dan weet u dat ik daarin al eens iets heb gezegd over mijn leesportefeuille. Misschien hebt u zich toen terecht afgevraagd wat dat wel was, een leesportefeuille. Of misschien hebt u er zelf eentje? Basically is een leesportefeuille gewoon een map met verschillende boek-gerelateerde thema’s zoals ‘taal om nooit meer te vergeten’, ‘boekenlijsten’ of ‘boekrecensies’. Een handig tool voor de echte boekenfan, met andere woorden, om overzicht te bewaren in zijn of haar boekenuniversum.

Mijn boekenkompas is met de jaren uitgegroeid tot een dikke map waarin kleefringetjes de cursusbladen verhinderen zich los te scheuren, en waarin de verbleekte lichtblauwe inkt hier en daar zelfs onleesbaar is geworden. De map heeft ook duidelijk een evolutie meegemaakt. Het kinderlijke handschrift uit de vroege jaren maakt uiteindelijk plaats voor lossere kriebels, en sierlijke blauwe vulpen wordt ordinaire zwarte stylo. 

Daarnaast zijn ook de lijsten met veroverde boektitels duidelijk geëvolueerd, van meer naar minder namelijk. In het gezegende jaar 1995 kon ik nog 66 boekentitels op mijn naam schrijven, zowaar een Olympisch record dat nooit meer geëvenaard werd. Zilver ging naar het jaar 1996 waarin 36 boeken werden verslonden, en brons was voor 1997 waarin 26 titels. Daarna ging de trieste evolutie gestaag verder, in 1998 las ik 19 boeken, in 1999 maakte ik een kleine comeback met 21 boeken, in 2000 en 2001 waren het er weer 17, in 2002 een luttele 7 (naast twee academische werken), in 2003, 2004 en 2005 waren het er ocharme 5, in 2006 weer 11, in 2007 nog 8, en dit jaar tot nu toe 6. De 66 van 1995 lijkt meer dan ooit onhaalbaar. Zucht.

Maar laat het ons ook positief bekijken: ik lees geen (of weinig) vlotleesbare jeugdboeken meer en mijn leven nu is gevulder dan tien jaar geleden (yes, I have a life). Als ik zesenzestig boeken per jaar zou lezen, dat is elke vijf dagen één (ongeveer), dan zou ik geen sociaal leven meer hebben, geen sport meer kunnen beoefenen, en niet meer kunnen bloggen. Daarom, beste lezer van dit blog, heb ik mijn Olympische droom opgeborgen. U heeft wel nog mijn erelijstjes tegoed. Een volgende keer dan. En dan mag u alsnog applaus aanheffen en in stil ontzag dit blog verlaten.

Advertenties

Permalink Geef een reactie